لسینگ در کتاب لائوکون نظرات خود را درباره حدود هنرها و تفاوت های بین شعر و موسیقی و نقاشی بیان کرد. او با نقاشی ادبی، معماری شاعرانه و ترکیباتی از این دست مخالف بود. تقسیم بندی او از هنرها، بر مبنای تقسیم بندی زمانی و مکانی بود. از نظر لسینگ نقاشی با نشانه هایی از رنگ و فضا سر و کار دارد و مناسبتی طبیعی و ساده با موضوع برقرار می کند، اما نشانه های آن را نمی توان در موضوعات پیچیده به کار گرفت. نشانه های موسیقی «دارای انگیزش» هستند و می توانند با پیچیده ترین موضوع ها نسبت برقرار کنند. نشانه های نقاشی ابژکتیو هستند و در مکان قرار می گیرند حال آن که نشانه

به بهانه تماشای نمایش "سقراط" که شخصیت سافو برایم بسیار جالب بود. (توضیح این که این نمایش تا آخر شهریور در تالار وحدت روی صحنه است.) سافو از شاعران یونانی سده هفتم پیش از میلاد بود. سافو از زمان باستان به عنوان بزرگترین شاعر ِ غنایی شناخته شدهاست. او نخستین زنی بود که در کنار احساسات فردی، حتی خصوصیترین احساسات را در شعر بیان کرد. شعر او بر معاصراناش تأثیر بسیار گذاشت و در زمان زندگیاش نه تنها در زادگاهاش که در جایهای بس دور نیز خوانده و دکلمه میشد.افلاطون او را ایزدبانوی دهم هنر نامیدهاست. کاتولوس از «سافوی ِ مَرد» نام برده و زاهد آسوری

فیلم کوتاهی از بخش های واقعی زندگی فریدا کالو نقاش مکزیکی